Ağızdan çıkan beş şekil

Temel harf: gırtlağı kapatan dil kökünün resmi. “k” ile “g” arasında: kelime başında “k”ya yakın, iki ünlü arasında neredeyse “g”.

ㄱ’ye bir çizgi. Yer aynı, ama güçlü bir nefesle: Türkçe “k”dan çok daha nefesli bir “k”.

Temel harf: üst diş etine değen dil ucunun resmi. “n” gibi.

ㄴ’ye bir çizgi. Dil havayı tamamen keser, hava burundan geçmez. “t” ile “d” arasında.

ㄷ’ye bir çizgi daha. Güçlü bir nefesle: Türkçe “t”dan çok daha nefesli bir “t”.

Çizgi eklenerek değil, ayrı bir şekil olarak yapılmıştır. İki ünlü arasında dil bir kez vurur, “para” kelimesindeki “r” gibi; blok sonunda “l” gibi okunur.

Temel harf: önden bakılan ağzın resmi. “m” gibi.

ㅁ’ye eklenmiş bir çizgi. Dudaklar mırıldanmadan patlar. “p” ile “b” arasında.

ㅂ’den bir adım öte. Güçlü bir nefesle: Türkçe “p”den çok daha nefesli bir “p”.

Temel harf: dişlerin resmi. “s” gibi, ama ㅣ’den önce “ş”ye yaklaşır.

ㅅ’ye bir çizgi. Hava bir an kesilir ve sürtünerek çıkar. “c” ile “ç” arasında.

ㅈ’ye bir çizgi daha. Güçlü bir nefesle: bol nefesli bir “ç”.

Temel harf: gırtlak. Blok başında ses vermez, yalnızca yer tutar. Blok sonunda dilin arkasıyla çıkan genizsil bir ses olur: “renk” kelimesinde “k”dan önceki “n” gibi.

ㅇ’ye eklenmiş bir çizgi. Açık gırtlaktan nefes verilir: “h” gibi, ama daha hafif.